Schaakvereniging Pegasus Zwolle

Vanavond verblijdde Reinoud mij met het volgende verslag van de wedstrijd van het eerste tegen Nunspeet, maandag 14 februari. Weliswaar door een Nunspeter geschreven, toch een perfect verslag. De bordbezetting was:

1. Erik van den Eijkel - Eile Dam          1/2
2. Henk Mondria        - Menno ter Braak   1-0
3. Jan Nederpel        - Bernard Holtrop   1/2
4. Gerard van Dorth    - Reinoud Prins     1-0
5. Herman Warntjes     - Hedzer Terpstra   0-1
6. Henk Straling       - Piet van der Wal  1-0
7. Jean Paul van Dijk  - Huub Dijk         0-1
8. Gerrit van Aalderen - Frans de Groot    1/2

Verder laat ik het woord aan de schrijver uit Nunspeet.
Bernard Holtrop. (Met dank aan Reinoud Prins)

Verslag van de thuiswedstrijd tegen Pegasus Zwolle

NUNSPEET – Een van de laatste drie wedstrijden moest worden gewonnen om te ontkomen aan het degradatiespook. Bij de eerste ervan was het gelukkig al raak: De Nunspeetse schakers wonnen van Pegasus uit Zwolle weliswaar nipt, maar toch….ze wonnen en stelden hun plek in de klasse 2A van de OSBO daardoor voor het volgend seizoen veilig.

Erik van den Eijkel bezette traditiegetrouw het eerste bord en met zwart spelend koos hij voor een Siciliaanse opening , waaruit hij toch met een enigszins gedrongen stelling te voorschijn kwam. Om ruimte te krijgen en het centrum van Wit op te lossen ruilde hij in het middenspel nogal wat stukken af en toen daarna ook de 4 torens van het bord verdwenen, hadden beiden nog hun dames met 2 lichte stukken en enkele pionnen over. Om Van den Eijkel niet in zijn spel te laten komen forceerde Wit tenslotte een dameruil, waarna een remisestelling op het bord kwam. De heren kwamen toen overeen het punt te delen.

Henk Mondria was aan bord 2 bijzonder goed op dreef. Hij kwam met wit heel goed uit een onregelmatige opening en kreeg een gedekte vrijpion op c6. Daarbij had zijn tegenstander een slechte loper en hijzelf een goede en alles overziende stond hij op de 20^ste zet al gewonnen. Toen deed hij echter enkele minder succesvolle zetten en raakte hij al zijn voordeel weer kwijt, maar gelukkig brak voor hem een betere periode aan en kon hij met een combinatie, die over het hoofd werden gezien, materiaal winnen. Toen zijn tegenstander ook nog een blunder maakte, kreeg Mondria de witte vlag te zien.

Bord 3 werd bezet door Jan Nederpel, die bij de OSBO-wedstrijden na zijn verhuizing naar Zwolle nog steeds als een trouw lid zijn uiterste best doet om Nunspeet te helpen winnen. Hij kwam prima uit de opening, kreeg een heel goede aanval ook materieel gezien stond hij er goed voor maar toch ontwikkelde zich op het bord gaandeweg een stelling, die weinig winstperspectief bood. Daarom werd remise overeengekomen.

Gerard van Dorth speelde aan bord 4 met wit en ging met een aardige stelling en een pion voorsprong het middenspel in. In die fase van de partij schatte hij echter een afwikkeling naar een nog betere stelling niet goed in met als gevolg, dat zijn tegenstander een sterk loperpaar kreeg en hijzelf in de verdrukking kwam te staan. Hij zag zich op dat moment genoodzaakt een pion te op te offeren om meer ontwikkelingskansen te krijgen. Toen puntje bij paaltje kwam stond de Nunspeter in het eindspel slechter, hoewel een overwinning voor de ander er niet zo uitgesproken in zat. Toen zag Van Dorth, die er wel vaker blijkt van geeft een slimme schaker te zijn, een leuke afwikkeling. Hij bood Zwart aan zijn loper tegen een paard te ruilen, maar die wilde zijn stuk graag houden. Hij zag daarbij echter een matdreiging over het hoofd en dat was het begin van het einde. Hij moest het gevaar het hoofd bieden, maar hij raakte verzwakt. Hij zou nog een half punt in de wacht hebben kunnen slepen, als hij de mogelijkheid tot eeuwig schaak had aangegrepen, maar hij zag die niet. Zo haalde Van Dorth een belangrijk punt voor zijn team binnen.

Aan bord 5 speelde Herman Warntjes een goede partij. Toen zijn team al gewonnen had, bood hij direct remise aan, maar zijn tegenstander weigerde, want deze zag toch nog wat mogelijkheden, temeer omdat Warntjes al veel tijd verbruikt had, iets dat hem nog nooit was overkomen! Hij had daar dan ook geen ervaring mee en hij verloor wegens tijdoverschrijding.

Aan het volgende bord kwam Henk Straling met wit zo goed uit de opening, dat de partij eigenlijk al op de 9^de zet beslist had kunnen zijn. Hij zag echter het klassieke loperoffer op f7, dat minimaal de kwaliteit, een toren tegen een loper zou opleveren. Nu werd een vergeefse aanval via de h-lijn ingezet. Zwart kon zich na de afruil van een aantal stukken van de druk ontdoen en het initiatief overnemen. Toch werd hij in het late middenspel verrast door een paardoffer, dat binnen enkele zetten leidde tot een snelle en beslissende koningsaanval, mede met behulp van de inmiddels ver opgerukte h-pion.

Jean Paul van Dijk liet het deze wedstrijd afweten. De anders zo succesrijke jongste speler kwam wel aardig maar niet geweldig uit de opening en kwam door de opmars van 2 witte centrumpionnen gedrukt te staan. Door een af en toe te snel spel met hier en daar een foutje kwam hij in materiaal achter te staan wat leidde tot verlies van de partij.

Aan het laatste bord verschafte Gerrit van Aalderen zich in de opening veel aanvalskansen, die vervolgens allemaal om zeep werden geholpen. Het verloop van de partij kenmerkte zich door ingewikkelde stellingen met in het eindspel een algehele afruil van stukken. De remise, die zijn tegenstander hem aanbood, accepteerde hij in de wetenschap, dat beide teams tot op dat ogenblik de stand in evenwicht hielden.

De overwinning was voor de zoveelste maal er een met het kleinst mogelijke verschil (4½-3½), maar van cruciaal belang voor het behoud van een plaats in klasse 2A van de OSBO.

Op 11 januari speelde ons eerste team de 4de OSBO-ronde thuis tegen Meppel 2. Meppel 2 had tot nog toe niets verloren. Ons eerste al twee. Maar omdat het schaakbord vierkant is werd de strijd onbevangen gestart met een “kiek’n wat’t wordt”-instelling. (Beter gezegd: “Wy sjoche it wol.” – de meerderheid van ons team bestond vanavond uit Friezen.)

Het eerste spektakel van de avond speelde zich af aan bord acht. Hedzer Terpstra zag zich na een complex middenspel geconfronteerd met een Loper-Loper eindspel met twee pionnen minder tegen de heer Pauptit. Met subtiele zetjes kreeg hij het toch voor elkaar om de partij met remise te beeindigen. Aan het eind van de avond zou blijken hoe belangrijk deze remise zou zijn.

Aan het vierde bord zette ondergetekende zijn partij tegen de Koningsindische verdediging van Bas van der Zwaag niet goed op en kreeg aldoende druk te verduren op de Damevleugel. Nadat hij een paar finesses overzien had, ging deze partij te snel verloren. (0.5-1,5)

Niet heel veel later volgde het neerleggen van de Koning door invaller Piet van der Wal aan het zevende bord. (0,5-2,5)

Een blik over de nog spelende borden deed het vermoeden rijzen dat er een grote afstraffing op stapel stond. De partijen van Krine, Menno en Reinoud – resp. aan het eerste, vijfde en zesde bord spelend – leken alledrie minder te staan. Alleen de partijen van Eile en Gerwin aan het tweede en derde bord leken in evenwicht te zijn. Een grote nederlaag dreigde dus.

De prognose bleef nog in stand nadat Gerwin en zijn tegenstander remise overeenkwamen. (1-3), maar hierna keerden de kansen drastisch.

De tegenstander van Menno blunderde een Dame weg (2-3), en Reinoud kreeg een doorslaande aanval zodat zijn gedesillusioneerd de partij gewonnen gaf (3-3).

Aan de eerste twee borden werd nog gespeeld en het oordeel van beide partijen was nu een stuk optimistischer. De druk waaraan de stelling van Krine voortdurend bloot had gestaan, was aanmerkelijk minder geworden en ook de stelling van Eile oogde zeer gezond. Beide partijen duurden tot aan de tijdnood-fase waarin Eile een winnende vrijpion creeerde en inderdaad won. Een paar seconden later kwam Krine remise overeen met zijn tegenstander. Een (ietwat gelukkige) overwinning van 4,5-3,5 dus.

Het geluk dat we deze keer hadden maakte de pech die we de vorige keer tegen het ZSG hadden weer goed.
Overigens hulde aan Krine Faber, Eile Dam en Reinoud Prins die dit geluk afdwongen.

Nog even op een rijtje:

1. Krine Faber      0,5
2. Eile Dam         1,0
3. Gerwin vd Belt   0,5
4. Bernard Holtrop  0,0
5. Menno ter Braak  1,0
6. Reinoud Prins    1,0
7. Piet van der Wal 0,0
8. Hedzer Terpstra  0,5

Bernard Holtrop

Het derde team trof een vrijwel gelijke tegenstander. Geen enkele partij was vroeg afgelopen. In een periode van 10 minuten (van 22.20 – 22.30 uur) kwamen vier partijen tot hun eind.
Jan Stegeman won aan bord 6 en Jan Marten Otterman speelde remise aan bord 5.
Even later zette Hans Schuilenburg aan bord 1 zijn tegenstander mat. Hans had nog nauwelijks bedenktijd verbruikt, terwijl zijn tegenstander al in tijdnood verkeerde.
Aan bord 3 verloor Dick Pons zijn partij.
Een uur later moest Gerard van Bussel zijn partij aan bord 4 opgeven en was de stand weer gelijk.
Restte nog de partij aan bord 2 van Wim van den Born. Hoewel Wim meer tijd had dan zijn tegenstander, was de situatie op het bord zodanig, dat nog van alles mogelijk was.
Om het zekere voor het onzekere te nemen werd remise overeen gekomen. Zo werd de eindstand bepaald op 3 – 3.